Çan Escort Ece: “Ben Koltuk Almadım”

Çan Escort Ece, apartmana gelen bir koltuğun yanlış kişiye teslim edilmek üzere olduğu bir karakter hikâyesi. Ece aşağı indiğinde komşusu, koltuğun salona hangi açıyla gireceğini çoktan hesaplamıştı.

Bu anlatı, Çan’daki karakter hikâyeleri arasında yer alıyor.

Merdivende Ölçü

Ece giriş kapısını açtığında öğleden sonra güneşi kaldırımı ısıtıyordu. Çan’ın merkezindeki bu dar sokağa giren kamyonet iki kez ileri geri gitmiş, sonunda arka kapısını apartmanın önüne denk getirmişti. Kasada, naylona sarılı gri bir koltuk duruyordu.

Naciye Hanım basamakta, kollarını kavuşturmuş bekliyordu.

“Yan yatırırsınız, kapıdan öyle geçer,” dedi görevliye.

Görevli kamyonetin yanında, elinde telefonuyla duruyordu. “Abla, ben bir kapı numarasını…”

“Çan Escort Ece! Koltuğun geldi.”

“Ben koltuk almadım.”

“Belki sana sürprizdir.”

“Kimden?”

“Geçen hafta sen demedin mi, salonda bir değişiklik yapacağım diye?”

Ece hatırladı. Demişti.

Merdivenden ayak sesleri geldi. Murat elinde çöp poşetiyle üçüncü kattan iniyordu. Naciye’yi görünce durdu.

“Ne geliyor?”

“Ece’nin koltuğu.”

“Ben koltuk almadım,” dedi Ece.

“Belki sürprizdir,” dedi Murat. Naciye onaylar gibi başını salladı.

Murat poşeti kapının yanına bıraktı, cebinden bir metre çıkardı. Çan Escort Ece, Murat’ın ne zamandan beri cebinde metre taşıdığını bilmiyordu. Murat kapı aralığını ölçtü.

“Seksen iki. Geçer. Ama senin salonda en iyi yer kapının sağındaki köşe. Işık arkadan gelir, televizyon da karşıda kalır.”

“Sen benim salonu gördün mü, Murat?”

“Bütün daireler aynı plan.”

“Değil,” dedi Naciye. “Ece’ninki ters. Mutfak öbür tarafta.”

“O zaman sol köşe.”

Ece bir basamak indi. “Benim salonda pencere nerede peki?”

Murat metreyi yarıya kadar sardı. “Karşıda?”

“Balkonun yanında,” dedi Naciye, emin bir sesle. Yanlıştı ama Ece düzeltmedi. Murat yeniden metreyi açtı ve bu sefer merdivenin genişliğini ölçmeye başladı.

Fişteki İsim

Görevli telefonu cebine koydu, kamyonetin ön kapısını açıp torpidodan katlanmış bir fiş çıkardı.

“Bir şey soracağım,” dedi. “Bu binanın numarası kaç?”

“On dört,” dedi Naciye.

Görevli fişe baktı. “Bende yirmi yazıyor. Alıcı Gülay Erdem.”

Bir an kimse konuşmadı. Murat’ın metresi merdivenin ortasında açık kaldı.

“Gülay Hanım,” dedi Naciye. “Üç kapı aşağıdaki krem bina. Kızı evleniyor ya, ondandır.”

“Evleniyor mu?” dedi Murat.

“Evlenecek. Herhâlde.”

Görevli fişi katlayıp göğüs cebine koydu. “Numara tabelası düşmüş sizin binada, ondan yanıldım. Kusura bakmayın.”

“Biz de az kalsın içeri alıyorduk,” dedi Naciye, sanki kendisi de kandırılmış gibi.

Görevli kamyonetin arka kapısını kapattı. Koltuk naylonuyla birlikte içeride kaldı. Motor çalıştı, kamyonet sokağın aşağısına doğru yavaşça ilerledi.

Murat merdivende metreyi sarmaya çalışıyordu. Şerit bir yerde kıvrılmış, geri girmiyordu. Ucunu iki parmağıyla tutup sabırla düzeltti.

Naciye, Ece’ye döndü. “Peki sen salonda ne değiştirdin?”

“Masayı duvara çektim.”

“Hangi duvara?”

“Murat’ın dediği köşeye,” dedi Ece. “Ama sürpriz olsun diye kimseye söylemedim.”

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık