Ayvacık Escort Mina

Ayvacık Escort Mina: “Bu Sefer Araya Girmeyeceğim”

Ayvacık Escort Mina, Ayvacık ilçe merkezinde bir tiyatro provasını ilk kez yöneten bir kadının karakter hikâyesi. İlk denemede oyuncular aynı cümleyi üç kez baştan alıyor.

Bu anlatı, Ayvacık’ta geçen karakter hikâyeleri arasında yer alıyor.

Kaçıncı Giriş

Mina prova odasına çıkmadan önce kaldırımda bir dakika bekledi. Zeytin kasalarıyla dolu bir kamyonet ana caddeden ağır ağır geçiyordu. Arkasında da sabırsızlıkla korna çalmayan üç araba vardı. Kasaların birinden yola iki zeytin düştü.

Yukarıda Tuncay ile Fadime hazırdı. Tezgâh dediği şey iki sıra ve bir masaydı. Kapı da yere bantla çizilmiş bir çizgiden ibaretti.

MÜŞTERİ: Kapattınız mı?
DÜKKÂN SAHİBİ: Kapatıyordum.
MÜŞTERİ: Bir tek pil lazım.

“Dur,” dedi Mina. “Fadime, ‘kapatıyordum’ derken yükü sonda tut. Kapatıyor-dum. Yani artık geç.”

Fadime başını salladı. Tuncay çizginin dışına geri çekildi.

“Nereden alıyorum?”

“Baştan.”

MÜŞTERİ: Kapattınız mı?
DÜKKÂN SAHİBİ: Kapatıyordum.

“Biraz daha bekle o cümleden önce. Yarım saniye.”

Tuncay yine çizginin dışına çıktı. “Ben şimdi nereden…”

“Baştan, Tuncay.”

Üçüncüde Fadime hem vurguyu hem duraklamayı tuttu. Tuncay ise girmeden önce durup elini kaldırdı.

“Mina, bir şey soracağım. Ben şimdi…”

“Bak, o duraklamayı bilerek koyuyorum,” dedi Mina. Sesinin hızlandığını kendisi de duydu. “Dükkân sahibi yorgun, adam son dakikada geliyor. Hemen cevap verirse…”

“Yok, yok. Onu demiyorum.” Tuncay yerdeki bandı gösterdi. “Ben kapıdan girerken Fadime Abla ışığı kapatmış oluyor mu, yoksa ben girince mi kapatıyor? Kimin önce hareket ettiğini bilmiyorum, ondan soruyorum.”

Mina elindeki metne baktı. Orada yazmıyordu.

“Sen girince,” dedi. “Sen girince kapatıyor.”

“Tamam. Bu kadar.”

Fadime suyundan bir yudum aldı. “On dakika verelim mi?”

Kesmeden

Aradan sonra Ayvacık Escort Mina pencerenin önündeki sandalyeye oturdu. Kalemi masaya, ellerinin uzağına bıraktı. Bu sefer kesmeyecekti.

Tuncay çizgiden içeri adım attı. Fadime elini havadaki bir şaltere götürdü.

MÜŞTERİ: Kapattınız mı?
DÜKKÂN SAHİBİ: Kapatıyordum.
MÜŞTERİ: Bir tek pil lazım.

Fadime cevap vermedi. Bir saniye, iki saniye. Mina kalemine uzanacaktı ki Tuncay ceplerini yokladı. Montunun iç cebine baktı, sonra çıkardığı boş elini tezgâha koydu. Hiçbir şey söylemedi.

DÜKKÂN SAHİBİ: Hangisinden?
MÜŞTERİ: Kumandaya giden. Küçük olan.

Gerisi kendi kendine aktı. Fadime rafı aradı, Tuncay bekledi, para üstü sayılmadı. Sahne bitince ikisi de Mina’ya döndü.

“O boşluk metinde yok,” dedi Mina.

“Unuttum sandın, değil mi?” dedi Fadime. “Unutmadım. Akşam o saatte kim gelse insan bir durur.”

“Tuncay da cebini aradı.”

“Ne yapacaktım?” dedi Tuncay. “Ortada öylece duruyordum.”

Mina kalemi aldı ama yazmadı. “Bir kere daha alalım. Fadime, o duraklamada elin şalterde kalsın. Işığı yarıya kadar kapatmış ol, sonra vazgeç.”

Fadime başını iki yana salladı. “Şalter kapının yanında. Orada kalırsam sırtım Tuncay’a döner, yüzünü göremem. Ben tezgâhın arkasında, anahtarı elimde tutayım. Kapatmak üzere olduğum anlaşılır.”

Mina bandın çizgisine, sonra masaya baktı. Fadime haklıydı.

“Anahtarla olsun. Ama ses çıkarsın.”

“Elimde anahtar yok ki.”

“Şimdilik çantandakini kullan.”

Tuncay yeniden çizginin dışına çıktı. Bu sefer nereden başlayacağını sormadı.

İkinci denemede boşluk biraz daha kısa sürdü. Anahtarlık bir kez şıngırdadı, Tuncay yine cebini aradı. Fadime rafa uzanırken Mina defterine üç kelime yazdı: Anahtarlık, ağır olsun.

“Gelecek hafta getirirsin,” dedi Fadime’ye. “Çantandaki çok hafif, arka sıradan duyulmaz.”

“Bizim dükkânın eski anahtarları var,” dedi Tuncay. “Halkası koca. Getiririm, ama kapıdan girerken ben mi taşıyorum, o mu?”

Mina defterini kapattı, yine açtı.

“Bunu da gelecek hafta deneriz.”

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık