Kolay İçerik
Gelibolu Escort Ada, arkadaşlarının bir şakasına yetişmeye çalışan bir kadının karakter hikâyesi. Ada, masaya oturunca konuşmanın çoktan başka bir yerde başladığını anlıyor.
Bu anlatı, Gelibolu’daki karakter hikâyeleri arasında yayımlanıyor.
Masada
Ada az önce depodaki sayımı anlatıyordu. Rafların birinde iki koli eksik çıkmıştı, sonra yanlış rafta bulunmuştu. Pelin araya girdi:
“Sayımı da sonra sallasaydınız.”
Duru güldü, eliyle masaya iki kez vurdu. Pelin de çay bardağını tabağa çarptırarak kahkahayı patlattı.
Gelibolu Escort Ada gülümsedi ve sandalyesini rüzgârdan korunmak için duvara biraz yanaştırdı. Liman tarafından öksürür gibi çalışan bir tekne motorunun sesi geliyordu. Yan masadaki adam gazetesini bir taşla sabitlemişti. O akşam Gelibolu’da rüzgâr erken dönmüştü.
Ada telefonunu çıkarmadı. Sabahki mesajlar aklındaydı, en azından gördüğü kadarı.
Sabah dokuzdan öğlene kadar depoda sayım yapmışlardı ve telefonlar dolapta kalmıştı. Öğle arasında açtığında grupta on dört mesaj vardı. Yukarı kaydırırken bir yerde vazgeçmişti. En üstte kalan mesajı hiç görmedi:
Pelin (09.12): Duru fırın kuyruğunda ev sahibine telefonda “ben bunu sonra sallarım” dedi. Adam da “peki” dedi 😂
Ada’nın okuduğu son iki mesaj şunlardı:
Duru (11.40): Sallamadım, HALLEDERİM dedim. Fırıncı o an makineyi çalıştırdı.
Pelin (11.52): Tamam, sallarsın. Öğlen ne yiyorsun, onu da mı sallayacaksın?
Ada ikisine de bir kalp bırakıp yemeğine dönmüştü. Kelimenin neden büyük harfle düzeltildiğini düşünmemişti.
İkinci Kez
Garson boş bardakları toplarken Duru menüyü kapattı. “Tatlıyı sallıyorum, kalorisi sonraya.”
Pelin yine güldü. Ada bu sefer kaşığını bıraktı.
“Siz onu ne ara konuştunuz?”
İkisi aynı anda ona baktı.
“Grupta,” dedi Pelin. “Sabahtan beri.”
“Ben öğlen gördüm. Ortasından.”
“Hah.” Duru sandalyesinde öne kaydı. “Bankada sıra bekliyordum, ev sahibi aradı…”
“Bankada değil, fırındaydın,” dedi Pelin. “Ben arkandaydım. Ekmek almaya gelmiştin, bir de simit aldın.”
“Simit almadım.”
“Aldın. Ev sahibi kombiyi soruyordu. Sen ‘ben bunu sonra hallederim’ dedin, tam o sırada hamur makinesi çalıştı. Ben ‘sallarım’ duydum.”
“Adam da ‘peki’ dedi,” dedi Duru. “O kısım doğru.”
Ada bardağını parmaklarıyla çevirdi. “Kombi mi? Öğlen sizin sokaktan geçtim. Kapının önünde elinde alet çantasıyla biri zile basıyordu. Kimse açmadı, sonra telefonla konuşmaya başladı.”
Duru’nun yüzü değişti. “Saat kaçtı?”
“Bir, bir buçuk.”
“Bana dörtte geleceğim dedi!” Duru telefonunu çıkarıp ekrana baktı. “Cevapsız arama var. Bilmediğim numara, açmamışım.”
“Üstünde mavi bir tulum vardı,” dedi Ada. “Ayağında da terlik gibi bir şey. Kasım ayında.”
“Ustaların hepsi terlikli,” dedi Pelin. “Geçen yıl bizimkini yapan adam merdivende terliğini kaybetti. İkinci katta ben buldum.”
“Ev sahibi şimdi beni oyalıyor sanacak.” Duru numarayı geri aradı ama açılmadı. “Mesaj atayım bari.”
“Ne yazacaksın?” diye sordu Ada.
“Usta geldi, ben yoktum, yarın sabah evdeyim.”
“Ev sahibine de yaz,” dedi Pelin. “Yoksa yine sallıyorsun sanır.”
Duru yazdı, sildi, yeniden yazdı. Ada ekranı görmeye çalışmadı. Bir martı yan masadaki taşın üstüne konmuş, gazetenin köşesini çekiştiriyordu.
“Kombi geçen kış da bozulmuştu,” dedi Duru telefonu bırakırken. “Aynı parça mı acaba?”
“Parçanın fotoğrafını çek, yarın ustaya göster,” dedi Ada. “Bizimki de üç kere aynı yerden…”
Pelin ceketinin fermuarını yukarı çekti. “Rüzgâr iyice döndü. İçeri mi geçsek, yoksa burada bir çay daha mı içsek?”

