Çan Escort Melis

Çan Escort Melis: Aynı Apartmanda İki Yabancı

Çan Escort Melis, yıllardır aynı apartmanda oturduğu komşusu Aylin’i birkaç hafta içinde biraz daha yakından tanıyan bir kadını anlatan karakter hikâyesi. İkisi de birbirini merdivende geçen birkaç saniyeden tanıyor ve o saniyelere olduğundan fazla anlam yüklüyor.

Bu hikâye, Çan bölümündeki karakter anlatılarından biri.

İlk Hafta

Melis çarşıdan dönmüş, poşetleri bir elinde toplamaya çalışırken apartmanın kapısını omzuyla itti. Çan’daki bu binada oturalı dört yıl olmuştu ve kapı dört yıldır aynı yerden takılıyordu.

Merdivenin başında Aylin vardı. Saçları yüzüne düşmüştü, elinde anahtarlar, hızlı hızlı çıkıyordu.

“Merdiven ışığı yine yanmıyor,” dedi Melis.

Aylin bir kat yukarıda dönemeci döndü ve gözden kayboldu. Yukarıda bir kapı açılıp kapandı.

Çan Escort Melis poşetleri yere bıraktı, telefonunun fenerini açtı. Dördüncü basamaktaki kırık mozaiği her seferinde unutuyordu.

Yağmurdan Önce

On gün kadar sonra, bir cumartesi öğleden önce manavın tentesinin altında karşılaştılar. Gökyüzü griydi ama henüz tek damla düşmemişti.

Aylin başını kaldırmış, bulutlara bakıyordu. Melis’i görünce selam verdi.

“Bir saat sonra başlar,” dedi. “Belki biraz daha geç. Rüzgâr dönmedi daha.”

“Nereden anladın?”

“Üç ayrı uygulamaya bakıyorum. Birbirini tutmuyorlar. Ben de sonunda dışarı çıkıp bakıyorum.” Telefonu çıkarıp Melis’e gösterdi. Ekranda renkli bir harita, üstünde yeşil lekeler vardı. “Bu en az yanılanı. Ama o da öğleden sonraları şaşırıyor.”

Melis haritaya eğildi. Aylin parmağıyla lekelerin hangi yönden geldiğini gösterdi, bir yandan da manavın uzattığı domates poşetini almayı unuttu. Manav iki kez seslendi.

“Benim balkonda saksılar var,” dedi Melis. “Geçen sefer dolu yağdı, fesleğen gitti.”

“Dolu bu sefer yok. Ama akşama rüzgâr var, içeri al istersen.”

Yürümeye başladılar. Aylin acele etmiyordu, hatta bir dükkânın camındaki termometreye bakmak için durdu.

“Merdiven ışığını yöneticiye söyledim bu arada,” dedi. “Pazartesi gelecekmiş.”

“Ben de geçen hafta sana söylemiştim.”

“Öyle mi?” Aylin kaşlarını çattı. “Ne zaman?”

“Girişte. Sen yukarı çıkıyordun.”

“Kulaklık vardı herhalde. Kardeşimle konuşuyordum o hafta hep.” Kulağını gösterdi, sonra güldü. “Saçımın altında kalıyor, kimse görmüyor.”

Apartmanın kapısına vardıklarında ilk damla Melis’in elinin üstüne düştü. Aylin saatine baktı. “Bak, erken geldi.”

İsim Meselesi

Bir sonraki hafta posta kutularının önündeydiler. Aylin kutusunu açmış, faturaları ayıklıyordu.

“Saksıları aldın mı o akşam?” diye sordu.

“Aldım. Rüzgâr gerçekten çıktı.”

Aylin başını salladı, bir zarfı katladı, sonra bir an durdu.

“Şunu soracağım ama gülme. Adın Meltem değil, değil mi?”

“Melis.”

“Melis.” Aylin elindeki zarfla alnına hafifçe vurdu. “Bir yıldır kafamda Meltem’di. Emin olamayınca hiç seslenmedim. Merhaba deyip geçiyordum.”

“Ben de seninkini posta kutusundan biliyorum,” dedi Melis. “A. Kaya. Ayla sanıyordum.”

“Aylin.”

“Aylin.”

İkisi de bir süre posta kutularının üstündeki isimlere baktı. Üç numarada hâlâ eski kiracının adı yazıyordu.

“Hep koşturuyorsun,” dedi Melis. “İşe yetişiyorsun sanıyordum.”

“Evden çalışıyorum. Öğlen bir saat çıkıyorum, o bir saatte her şeyi yapmaya çalışıyorum. O yüzden koşuyorum.” Telefonuna baktı. “Mesela şu an on beş dakikam kaldı.”

“Git o zaman.”

Aylin gitti. Merdivende bir kez durup “Melis!” diye seslendi, sonra “Tamam, oturdu,” dedi ve yukarı çıktı.

Bu Kez Acelem Yok

Pazartesi gelen elektrikçi ışığı değiştirmişti. Girişteki lamba artık fazla bile parlaktı.

Melis bir akşamüstü kapıyı yine omzuyla itti. Aylin merdivenin ikinci basamağında oturmuş, ayakkabısının bağcığını bağlıyordu.

“Melis,” dedi. Bu kez durmadan söyledi. “Fesleğen ne oldu? Yenisini aldın mı?”

“Daha almadım. Pazara bakacağım.”

“Cumaya kadar bekle. Perşembe gece soğuk yapacak, yeni fide dayanmaz.”

Melis poşetini posta kutularının üstüne koydu. Eve yetişmesi gereken bir şey yoktu. Aylin bağcığını bitirdi ama kalkmadı.

“Yürüyüşe mi çıkıyorsun?”

“Biraz. Bugün acelem yok.” Aylin lambaya baktı. “Çok parlak oldu, değil mi?”

“Gözümü alıyor.”

“Ben de yöneticiye bunu söyleyeceğim şimdi. Bir ay ışık yok diye uğraştık, şimdi de bu.”

Melis güldü. Dışarıdan bir araba geçti, farları camdan içeri vurup kayboldu. Aylin telefonunu çıkarıp haritaya baktı, ekranı Melis’e çevirdi.

“Şu yeşil kısım sabah geçiyor. Öğleden sonra temiz.”

“Hafta sonu nasıl?” diye sordu Melis.

“Cumartesi açık. Pazarı bilmiyorum, cumartesi bir daha bakarım.”

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık