Ezine Escort Aslı

Ezine Escort Aslı: O Gün Öyle Olmamıştı

Ezine Escort Aslı başlığını taşıyan bu metin bir karakter hikâyesidir. Aslı da Melis de bu hikâye için oluşturulmuş karakterlerdir.

Bir Liste, İki Kişi

“Aslı?”

Aslı eczaneden yeni çıkmıştı, poşetin içindeki fişe bakıyordu. Ses tanıdıktı ama yüzü bulması biraz sürdü. Melis saçlarını kısaltmıştı. Elinde dörde katlanmış bir kâğıt vardı.

“Hiç değişmemişsin,” dedi Melis.

“Sen değişmişsin ama.” Aslı cümlenin nasıl duyulduğunu fark edip ekledi: “Saçın yani.”

Melis güldü. Annesi için birkaç şey alacaktı: beyaz iplik, çıtçıt, bir metre lastik. Aslı’nın acelesi yoktu. Birlikte yürümeye başladılar. Öğle saatiydi. Dükkânların önünde birileri kaldırımı suluyor, bir motosiklet aynı yerde iki kez durup kalkıyordu.

Melis yürürken listeyi okuyor, dudakları sessizce kıpırdıyordu. Aslı bunu hatırladı. Melis lisedeyken de notlarını böyle, ses çıkarmadan ama dudaklarıyla okurdu. Bir şey söylemedi.

Tuhafiyede sıra vardı. Melis iki makara ipliği yan yana tutup hangisinin daha beyaz olduğuna bakarken birden sordu:

“İzmir’deki kursu hatırlıyor musun?”

“Aşçılık kursu.”

“Pastacılık,” dedi Melis. “Ama mutfak işte.”

Üç aylık bir kurstu. İkisi de İzmir’de kimseyi tanımıyordu, tek başına gitmek gözlerini korkutuyordu. Birlikte giderlerse bir oda tutabilirlerdi. O zamanlar bu çok kolay bir hesap gibi gelmişti.

“Sen istememiştin,” dedi Melis, ipliklerden birini geri koyarak. “Annem ne der, demiştin.”

“Ben mi?”

Merdiven mi, Telefon mu

Aslı’nın aklında kalan bir telefon konuşmasıydı. Akşamüstüydü, odasının penceresi açıktı. Melis’e başvuru zamanının yaklaştığını söylemişti. Melis bir süre susmuş, sonra “Bakarız ya, daha zaman var,” demişti. Bir daha da açmamıştı konuyu. Aslı da açmamıştı.

“Sen ‘bakarız’ dedin,” dedi Aslı. “Telefonda.”

“Telefonda değildi. Sizin apartmanın merdiveninde oturuyorduk. Sen ‘bu sene olmaz galiba’ dedin.”

Aslı merdiveni düşündü. Orada çok oturmuşlardı, hangisinin hangi gün olduğunu ayırt edemiyordu.

“Bilmiyorum,” dedi. “Telefon olarak kalmış aklımda.”

“Benimki de merdiven olarak kalmış.”

Sıra onlara geldi. Satıcı lastiği tezgâhın kenarındaki metreye çekerken Melis bir an durdu.

“Ben de korkuyordum aslında,” dedi. “Sen ‘olmaz’ deyince biraz rahatlamıştım. Suç sende kalsın diye sesimi çıkarmadım herhalde.”

Aslı’nın aklına bir dosya geldi. Kursun başvuru formunun çıktısını almış, en üste yalnızca adını yazmıştı. Gerisini doldurmamıştı. Form aylarca bir dosyanın arasında kalmıştı. Bunu Melis’e hiç söylememişti.

“Formu yazdırmıştım,” dedi. “Adımı yazmışım, o kadar.”

Melis ona döndü. “Hiç söylemedin.”

“Sen de söylemedin.”

Satıcı lastiği kesip katladı. Melis çıtçıtların rengine takıldı. Siyahı mı alsın, beyazı mı? Sonunda beyazı aldı.

“Annem beğenmezse bakarız ya,” dedi.

Aslı kahkahayı tutamadı. Melis önce anlamadı, sonra o da güldü. Kasada bozuk para ararken hâlâ gülüyorlardı.

Kaldırımda

Dışarıda güneş tezgâhların tentelerine vuruyordu. Melis poşeti bir elinden öbürüne aldı.

“Hâlâ yapıyor musun?” diye sordu Aslı. “Pasta falan.”

“Doğum günlerinde. Yeğenlerime. Bir keresinde tamamen çöktü, üstüne çikolata döküp kurtardım.” Melis omuz silkti. “Sen?”

“Hafta sonları bazen. Çoğunlukla aynı üç yemek.”

Kurs hakkında başka bir şey konuşmadılar. Kimin önce vazgeçtiği, o konuşmanın merdivende mi telefonda mı geçtiği yarım kaldı. Aslı bunun canını sıkmadığını fark etti, biraz şaşırdı.

Köşeye geldiklerinde Aslı alışkanlıkla “Senin acelen vardır, git sen,” demek üzereydi. Cümlenin yarısında durdu.

“Sen buradan nereye gidiyorsun?”

Melis listeyi cebine koydu. “Fırına. Sen?”


Ezine ile ilgili diğer içerikleri Ezine bölümünde bulabilirsiniz.

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık