Ayvacık Escort Eylül

Ayvacık Escort Eylül: Yazdan Kalan İki Sandalye

Ağustosun ortasında, akşam yemeğine dört kişi beklerken kapıdan altı kişi girdi. Ayvacık Escort Eylül elinde salata kâsesiyle durdu, saydı, bir daha saydı.

Balkondaki iki sandalye bütün yaz ona yetmişti. Sabah çayı içerken birine oturuyor, diğerine ayaklarını uzatıyordu. Şimdi salondaki yemek sandalyelerini birer birer dışarı taşıyordu. Mutfakla balkon arasındaki dar geçitte ayakkabılık duruyordu. Her geçişte dizini ona çarptı.

Üçüncü sandalyede Tolga yardıma kalktı. İkisi kapı aralığında sıkıştı.

“Sen bırak, ben geçiririm.”

“Asıl sen bırak, elinde tabak var.”

Sonunda sandalye yan yatırılarak, ikisinin elinde geçti. Eylül buna güldü, ama dizi hâlâ sızlıyordu.

Küçükkuyu’da yazın akşamlar böyle uzardı. Yol kenarında park yeri kalmaz, yan evden birinin müziği gece yarısına kadar sürer, çocuklar karanlıkta bisikletle dönerdi. Nazlı’nın getirdiği iki kişi kuzeni Emre ve Emre’nin bir arkadaşıydı. Kimse kimseye haber vermemişti.

“Bir mesaj atın be,” dedi Eylül tabakları dizerken. “Bir mesaj.”

Yarı gülerek söylemişti. Yarısı gülmüyordu.

Altıncı tabak takımdan değildi, kenarı mavi çizgiliydi. Kimse fark etmedi. Masa örtüsü küçük balkon masasından taşıyor, bir köşesi Nazlı’nın dizine sarkıyordu.

Gece boyunca Eylül iki kez mutfağa kaçtı. Birinde buzdolabından su aldı. Diğerinde hiçbir şey almadı, tezgâha yaslanıp birkaç dakika bekledi. Balkondan Tolga’nın uzun kahkahası gelince bardağı bırakıp geri döndü. Emre bir hikâye anlatıyordu, Eylül başını kaçırmıştı ve ne olduğunu sordu. Emre en baştan anlattı.

Saat bire doğru Emre karpuzu keserken bıçağı fazla bastırdı. Örtüde ince, uzun bir kesik kaldı.

Ocakta İki Sandalye

Ocak ayında balkonda yine iki sandalye vardı. Biri duvara yaslanmış, diğerinin üstüne yağmur suyu birikmişti. Eylül akşam beşte salonun ışığını yaktı.

Yol boşalmıştı ama tamamen değil. Fırın açıktı, köşedeki bakkalın camı buğuluydu, karşı evin bacasından ince bir duman çıkıyordu. Yazın hiç ayırt edemediği komşu yüzlerini artık tanıyordu. Sabah ekmek alırken biriyle hava hakkında konuşmuştu, hepsi bu.

O gün öğleden beri iki kez Nazlı’yı aramayı düşündü. İkisinde de vazgeçti. Aramak bir plan demekti. Plan da üstünü değiştirmek, salondaki çamaşır askısını kaldırmak, bir şeyler pişirmek demekti. Sonra kanepeye oturdu ve kimseyi aramadığı için hafif bir pişmanlık duydu. Sonra o da geçti.

Kapı çaldığında üstünde dirsekleri incelmiş eski bir hırka vardı. Kapıda Nazlı duruyordu, elinde bir poşet mandalina.

“Geçiyordum. Beş dakika.”

“Haber verseydin keşke.”

Nazlı kaşını kaldırdı. Eylül kendi cümlesini duydu. Ağustostaki o gece aklına geldi: altı kişi, mavi çizgili tabak, kapı aralığında sıkışan sandalye. Kısa bir gülüş kaçırdı.

“Gel, gel. Soğuk.”

Çay Demlenirken

Balkon soğuktu, mutfak masasına oturdular. Eylül çekmeceden örtüyü çıkarıp serdi. Karpuz kesiği hâlâ oradaydı, bir köşede.

Nazlı parmağını kesiğin üstünde gezdirdi. “Bu Emre’nin işi değil mi?”

“Onun.”

“Hâlâ kızıyor musun?”

Eylül biraz düşündü. “Az.”

Çaydanlığı ocağa koydu. Nazlı beş dakika dediği hâlde montunu çıkarıp sandalyenin arkasına astı. Annesinin dizlerinden, işyerindeki yeni müdürden, Emre’nin hâlâ iş aradığından konuştular. Bir ara ikisi de sustu. Çaydanlığın sesi mutfağı doldurdu. Eylül sessizliği bozmak için bir şey aramadı.

“Emre yazın yine gelecekmiş,” dedi Nazlı. “Arkadaşıyla.”

Ayvacık Escort Eylül çayı süzgeçten bardağa döktü. “Gelsin.” Bardağı Nazlı’nın önüne itti. “Ama haber versin.”

Nazlı güldü, mandalinalardan birini soymaya başladı. Kabukları örtünün kesik olan köşesine bıraktı.

Eylül kendi bardağını aldı, karşısına oturdu.

“Bir çay daha içersin, değil mi?”

“Beş dakika daha,” dedi Nazlı ve mandalinanın yarısını ona uzattı.


Ayvacık ile ilgili diğer içerikleri Ayvacık bölümünde bulabilirsiniz.

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık