Kolay İçerik
Gelibolu Escort Defne, uzun süredir yüz yüze görüşmediği küçük kardeşi Can’la birkaç saat geçiren bir kadını anlatan karakter hikâyesi. Defne kardeşine hâlâ eski bir alışkanlıkla bakıyor, Can da ablasının her sorusunda eski bir öğüdün başlangıcını duyuyor.
Defne
Can’ın montunun fermuarı göğsünün ortasında açık kalmıştı. Rüzgâr limandan esiyordu ve Defne tam bunu söyleyecekken Can telefonu kulağına götürüp bir adım yana çekildi.
“Abi, otuz koli istemiştik, otuz koli gelmiş. Ona itirazım yok,” dedi. “Sorun ölçüde. Siz büyük boy göndermişsiniz, faturada küçük yazıyor. Ya faturayı düzeltelim ya da yarın gelirken değiştirelim. Hangisi size kolaysa.”
Karşı taraf bir süre konuştu. Can araya girmedi. Bir eliyle montunun cebini karıştırdı, bir şey bulamadı, sonra bekledi.
“Tamam, yarın değiştirin o zaman. Ben depoya haber veririm. Sağ olun.”
Telefonu kapattığında Defne fermuarı unutmuştu. Kardeşinin sesi yükselmemişti, yine de adam sonunda onun dediğini yapmayı kabul etmişti.
“Dükkân mı?” diye sordu.
“Tedarikçi. Her ay bir şey karışıyor.”
Defne başını salladı ve çantasından katlanmış bir kâğıt çıkarmak istedi, sonra vazgeçti. Gerek yoktu, plan aklındaydı.
“Önce yemek yeriz diye düşündüm. Liman tarafında balık yapan bir yer var, oturduğun yerden tekneleri görüyorsun. Sonra biraz yürürüz, sahil boyunca. Akşama doğru da bizim eve geçeriz, sana yatak hazırladım zaten, istersen…”
Can
Can, ablasının “istersen” kelimesinden önce itirazını hazırlamıştı bile. Balık değil, kalamaam çünkü, dörtte yola çıkmam lazım. Cümleyi kafasında iki kez sıralamıştı.
“Hâlâ limonu her şeyin üstüne sıkıyor musun?” diye sordu Defne.
“Sıkmıyorum. Midem artık…” Durdu. Defne yalnızca soruyordu, elinde limon yoktu. “Biraz sıkıyorum.”
“Hep salataya bile sıkardın.”
“Salata farklı.”
Kaldırımda bir adam iki kasa domatesi el arabasıyla geçirdi, ikisi de duvara yaslanıp yol verdiler. Can saatine baktı.
“Abla, önce bir yere uğramam lazım. Dükkânın tartısını buraya tamire vermiştik, bugün alacağım. Çıkış saatim de dört civarı.”
“Dört mü?” Defne’nin kaşları kalktı, sonra indi. “Tamam. Neredeymiş?”
Teknik servis yukarı sokaklardan birindeydi. İçeride raflarda etiketli kutular duruyordu. Tezgâhtaki genç adam Can’ın fişine baktı, arkadan bir koli getirdi.
“Bir parça daha değişti. Telefonda söylemiştik, ücrete eklendi.”
“Telefonda söylenen rakam bu değildi ama,” dedi Defne, Can’dan önce. “Bir de neden önceden sorulmadı…”
“Onu kendim hallederim.”
Söz dükkânın içinde Can’ın düşündüğünden yüksek çıktı. Tezgâhtaki adam fişe bakmaya devam etti. Defne bir adım geri çekildi ve raftaki kutuların etiketlerini okumaya başladı.
Can eski parçayı görmek istedi. Adam bir poşet çıkardı. Can poşete baktı, başını salladı, farkı ödedi.
Gelibolu Escort Defne
Dışarıda koliyi Can taşıdı. Defne yanında yürürken, kardeşinin işine hiç karışmadığı bir zamanı hatırlamaya çalıştı. Lise tercihlerinde susmuştu. Galiba susmuştu. Sonra annesine telefonda neler söylediğini hatırladı ve bu örneği saymamaya karar verdi.
Fırının önünden geçerken durdular. Camekânda iki çeşit poğaça vardı.
“Peynirli mi, zeytinli mi?” dedi Defne.
“İkisinden birer tane.”
Sırada beklerken Defne telefonunu çıkarıp ekrana baktı. “Ev sahibi yazmış. Kirayı artırmak istiyor, bu ay başından itibaren.”
“Ne kadar?”
Defne söyledi. Can koliyi bir koluna aldı.
“Bak, önce sözleşmene bakacaksın. Artış oranı yazıyorsa ona göre…”
“Can.”
“Bir de yazılı cevap ver, telefonda konuşma, sonra…”
“Ben daha ne istediğimi anlatmadım ama.”
Can sustu. Fırıncı poşeti uzattı. Defne parayı verdi, Can poşeti aldı, ardından ikisi de güldü. Can’ın gülerken burnunu kırıştırması değişmemişti.
“Montunu da kapat,” dedi Defne. “Rüzgâr var.”
Can kapattı.
Can
Limana kadar yürüdüler. Balıkçı teknelerinden birinde biri ağ topluyordu, martılar bekliyordu. Defne’nin bahsettiği lokantanın önünden geçtiler. Ablası içeri bakmadı.
Can poğaçasının yarısını yedi, sonra sordu: “Ev sahibine ne yapmak istiyorsun?”
Gelibolu Escort Defne biraz düşündü. “Kalmak istiyorum. Yarısını kabul edeceğim. Cevabı yazdım bile, akşam göndereceğim.”
“Yazdın mı?”
“Sabah. Sen gelmeden.”
Can, ablasının ondan bir hesap ya da bir taslak isteyeceğini düşünmüştü. Belki de yalnızca birine anlatmak istiyordu. Bunu sormadı. Poğaçanın kalanını poşete geri koydu.
“Balıkçıya yetişemedik,” dedi.
“Yetişirdik. Ama yemekte saate bakacaktın.”
“Bakmazdım.”
“İki kere baktın şimdiden.”
Otogara doğru yürürken Defne koliyi bir süre taşımak istedi, Can vermedi, sonra köşede verdi. Ağırdı. Defne bir şey demedi.
Ayrılırken Can koliyi geri aldı.
“Pazar akşamı ararım. Ev sahibi ne demiş, anlatırsın.”
“Sen de tartı çalışıyor mu söylersin.”
“Ben bir şey demeyeceğim ama. Sözleşme falan.”
“Diyeceksin.”
Can omuz silkti. “Bir tane diyeceğim.”
Gelibolu ile ilgili diğer içerikleri Gelibolu bölümünde bulabilirsiniz.


