Çanakkale Merkez Escort Deniz

Çanakkale Merkez Escort Deniz: “Bir El Atar mısın?”

Çanakkale Merkez Escort Deniz, yardım etmeye alışmış bir kadının bu kez arkadaşından destek istemesini anlatan bir karakter hikâyesi. Deniz’in ertelediği küçük bir ev işi, Ece’yle alışılmış rollerini değiştiriyor.

Sabah

Telefon çaldığında Deniz kitaplığın önünde duruyordu. Elinde çay bardağı vardı ve rafları sayıyordu.

“Makine yine bir şey yazıyor,” dedi Ece. “E ile başlıyor, sonra bir sayı.”

“Su boşaltmıyor mu?”

“Nereden bildin?”

“Filtre. Alt köşede küçük bir kapak var. Altına havlu koy, bir de leğen.”

Ece’nin telefonu omzuyla kulağı arasına sıkıştırdığı sesinden belliydi. Bir süre homurdandı, sonra bir şey yere düştü.

“Bozuk para çıktı. Bir de toka. Benim değil bu toka.”

“Kardeşinindir.”

“Kardeşim iki aydır gelmedi.”

Çanakkale Merkez Escort Deniz güldü. Ece makineyi yeniden çalıştırırken lafı açtı: annesini öğleden sonra doktora götürecekti, akşama kadar da işyerinde teslim etmesi gereken bir dosya vardı. “Sen ne yapıyorsun bugün?” diye sordu.

Deniz kitaplığa baktı. “Ben de bir şey—”

“Dur, çalıştı! Dönüyor.”

“Güzel.”

“Ne diyordun?”

“Yok. Evde takılıyorum.” Deniz çayından bir yudum aldı. “Filtreyi ayda bir aç bundan sonra.”

“Sen de bana ayda bir hatırlat.”

Öğleden Sonra

Kitapları alt raftan başlayarak indirdi. Halının üstünde üç yığın oluştu: okunanlar, okunmayanlar, kimin olduğu belli olmayanlar. Üçüncü yığında bir sözlük, iki yemek kitabı ve kapağı kıvrılmış bir yol haritası vardı.

Rafların arkasında bir parmak kalınlığında toz birikmişti. Deniz bir bezle sildi, bez griye döndü, bir daha sildi. Kitaplık boşalınca hafifleyecek sanmıştı. Hafiflemişti ama yeterince değil.

Bir köşesinden tutup kendine doğru çekti. Kitaplık sallandı, üst kısmı duvardan uzaklaştı. Çanakkale Merkez Escort Deniz hemen bıraktı.

Önce altına bir havlu sermeyi denedi. Halının üstünde havlu kaymadı. Sonra telefonda bir taşıma firmasının numarasına baktı. Tek bir kitaplık için kimseyi çağırmak ona saçma geldi. Koridoru ölçtü. Koridorda katlanmış çamaşır kurutmalığı, kardeşinden kalan bisiklet ve iki koli vardı. Kitaplık geçse bile köşeyi dönmesi kolay olmayacaktı.

Halının kenarına oturdu. Telefonu aldı ve yazdı:

“Akşam yarım saatin olur mu? Kitaplığı öbür odaya taşıyamadım.”

Cevap kırk dakika sonra geldi. “Hastanedeyiz, sıra bekliyoruz. Altıya kadar işteyim. Yedi gibi gelirim, olur mu?”

“Olur. Acele etme.”

“Kitaplığı tek başına kaldırmaya çalışma.”

Deniz telefonu ters çevirip halıya bıraktı. Sonra kalkıp bulaşıkları yıkadı. Kitapları boyuna göre değil, rafa göre bağladı, her yığının üstüne kâğıt koydu. Yeni odadaki prizi kontrol etti. Kurutmalığı ve kolileri koridordan almadı. Neden almadığını kendine sormadı.

Akşam

Ece yediyi on geçe geldi. Elinde işyerinin dosyası vardı. Onu kapının yanındaki sandalyeye bıraktı.

“Annen nasıl?”

“İyi. Tahlil verdik, sonuç haftaya.” Ece montunu çıkarırken koridora baktı. “Bunlar burada mı kalacak?”

“Şimdi alacaktım.”

İkisi birlikte kurutmalığı banyoya, kolileri mutfağa taşıdılar. Bisiklet hiçbir yere sığmadı, onu balkona çıkardılar. Ece bisikletin zilini iki kez çaldı.

Kitaplığı önce dik tutup salonun ortasına kadar yürüttüler. Koridorun başında Ece “Yatıralım,” dedi. Deniz “Dik geçer,” dedi. Geçmedi. Üst köşe kapı kasasına sürttü, boyada ince bir iz kaldı.

“Yatıralım,” dedi Deniz.

“Ben de onu diyordum.”

Yan yatırınca ağırlık Ece’nin tarafına kaydı. Durup tutuşlarını değiştirdiler. Köşeyi dönerken Deniz’in parmakları duvarla kitaplık arasında sıkışacak gibi oldu. Ece bekledi, Deniz elini çekti, sonra devam ettiler. Yeni odada kitaplığı duvara yasladıklarında ikisi de bir süre konuşmadı.

“Geçen kış benim kanepeyi taşıdık ya,” dedi Ece, nefesini toplayıp. “Sen o zaman merdivende ‘yavaş, yavaş’ deyip durdun. Ben de bugün diyecektim. Fırsat olmadı.”

“Bir dahakine.”

“Bir dahakine sen beni çağır, ben söylerim.”

Deniz kitap yığınlarını odaya taşımaya başladı. Ece en üstteki kâğıdı okudu.

“Rafa göre mi ayırdın?”

“Eskiden nasılsa öyle koyacağım.”

“Eskiden yemek kitapları en alttaydı. Her seferinde yere çömeliyordun.”

“Alışmışım.”

Ece sözlüğü aldı, evirip çevirdi. “Bu senin bile değil.”

“Kimin olduğunu bilmiyorum.”

“O zaman en üste.” Ece sözlüğü en üst rafa koydu. Deniz bir an baktı, sonra yemek kitaplarını orta rafa dizmeye başladı.

“Su ister misin?” diye sordu.

“Önce şu yığını bitirelim.” Ece eğilip bir kitap daha aldı. “Bu harita ne?”


Çanakkale Merkez ile ilgili diğer içerikleri Çanakkale Merkez bölümünde bulabilirsiniz.

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık