Kolay İçerik
Çanakkale Merkez Escort Esma hikâyesini büyük bir kararla başlatmıyor. Bir cumartesi akşamı geri çevrilen küçük bir davetle başlıyor.
Mesaj öğleden sonra gelmişti. Üst kattaki komşusu Nurten, akşam birkaç arkadaşıyla toplanacaklarını yazıp onu da çağırıyordu. Esma telefonu tezgâhın üstüne bıraktı ve bulaşığı bitirdi. Sonra yanıt yazdı: “Bu akşam olmaz, pazar sabahı pazara çıkacağım.” Gönderdi. Ardından üç kez açıp ekrana baktı. Yanıt gelmemişti. İçinde hafif bir huzursuzluk vardı. Ama mesajı silmedi.
Çanakkale Merkez Escort Esma: İlk Aylardaki “Evet”ler
İlk geldiği aylarda böyle bir mesajı yazmak aklına bile gelmezdi.
O zamanlar alışmanın tek yolunun her kapıyı açmak olduğunu düşünüyordu. Kim çağırırsa gidiyordu. Doğum günü, ev toplantısı, adını bile bilmediği birinin veda yemeği… Akşam yemeğini başkalarının yediği saatte yiyor, onların sevdiği dizileri izliyordu. Konuşmalarda bahsi geçen her yeri bir kâğıda not alıyordu. Bu yerleri kendisi sevdiği için değil, bir sonraki sohbette bilmiyor görünmemek için yazıyordu.
Bir de telefon meselesi vardı. Telefonu gece de, gündüz de sesli kalıyordu. Biri yazdığında hemen yanıt vermezse kaba görüneceğinden korkuyordu. Uyumadan önce son kez kontrol ediyor, uyanır uyanmaz yine ona uzanıyordu.
Haftalar böyle geçti. Esma kalabalık sofralarda oturdu. Kimi zaman gerçekten güldü, kimi zaman sadece gülümsedi. Eve döndüğünde ayakkabılarını çıkarmadan koltuğa oturduğu geceler çoğaldı. Yorgun olduğunu fark ediyordu. Ama bunun yeni bir şehrin doğal bedeli olduğuna kendini ikna etmişti.
Değişmeyen tek alışkanlığı ise o günlerden kalma. Esma kapıyı kilitledikten sonra kolu iki kez çeker. İlk haftada başladı bu. Hâlâ sürüyor. Bunu bırakmaya da pek niyeti yok.
Rüzgârı Hesaba Katmak
İlk fark ettiği şey, aslında şehrin kendisiydi.
Çanakkale’de rüzgâr bir hava durumu ayrıntısı değil, günün planını belirleyen bir şeydi. Escort Esma bunu bir sabah, kucağında poşetlerle yokuş çıkarken anladı. Rüzgâr öyle sert esiyordu ki iki kez durmak zorunda kaldı. Etrafındakiler ise hiç şaşırmamıştı. Biri şemsiyesini açmaktan vazgeçmiş, biri bisikletinden inip yürüyerek ilerliyordu. Onlar için bu sıradan bir gündü.
O günden sonra Esma sabahları önce pencereyi açıp havayı dinlemeye başladı. Rüzgârlı günlerde dışarıdaki işlerini kısa tuttu. Evde yapılacakları o günlere bıraktı. Sakin günleri ise kendi işlerine ayırdı. Bu küçük ayar, ona başka bir şeyi de gösterdi. Gününü başkalarının boş saatlerine göre değil, kendi enerjisine göre de kurabilirdi.
Telefon sessize alındı. Önce yalnızca geceleri, sonra öğle saatlerinde de. Mesajlara artık birkaç saat sonra yanıt veriyordu. Kimse küsmedi. Bu, Esma’yı hem rahatlattı hem biraz şaşırttı.
Davetler konusunda ise hâlâ kararsız kaldığı anlar oluyor. Bazen “hayır” demeye niyetlenip son anda gidiyor. Bazen de gittiğine pişman oluyor. Ama artık bir seçim yaptığını biliyor. Eskiden gitmek bir zorunluluktu. Şimdi her davet bir soru.
Yalnız geçirdiği zaman da değişti. İlk aylarda boş bir akşam, doldurulması gereken bir boşluk gibi geliyordu. Şimdi o akşamlarda yarım kalmış bir kitabı bitiriyor. Ertesi haftanın planını küçük bir deftere yazıyor. Bazen de hiçbir şey yapmıyor ve bundan suçluluk duymuyor.
Yine Cumartesi
Akşama doğru Nurten’den yanıt geldi: “Tamam canım, pazarda görüşürüz belki.”
Esma mesajı okudu ve telefonu ters çevirdi. Pazar sabahı için kısa bir liste yazdı: domates, biraz peynir, bir de geçen hafta bulamadığı o kurutulmuş biber. Listenin altına, kendine bir not ekledi: “Rüzgâr varsa erken çık.”
Eskiden olsa bu akşam başkalarının sofrasında, başkalarının saatinde olurdu. Bu cumartesi ise evdeydi ve bunu kendisi seçmişti.
Yatmadan önce kapıyı kilitledi. Kolu iki kez çekti.
Bu kurgusal hikâyedeki şehir dokusu, sitemizin Çanakkale Merkez bölümünün yerel bağlamından esinlenmiştir.


